Jeden z najbardziej zaawansowanych uczniów Swamiego Śri Jukteswara; przyjaciel z dzieciństwa i młodości Paramahamsy Joganandy. Był aczarją „Aszramu Brahmaczarji” w Rańczi oraz przewodniczącym aszramu „Karar”, gdzie wszedł w stan mahasamadhi (ostatnie świadome opuszczenie ciała przez jogina). Był jednym z mistrzów wyższych technik Krija Jogi dla Paramahamsy Hariharanandy.
Podróżnik na ścieżce Prawdy. Prostota, spokój i duchowość odzwierciedlają się w życiu wielkiego jogina. Swami Satjananda Giri był filozofem, śpiewakiem, kompozytorem, poetą, pracownikiem społecznym a nade wszystko zdolnym uczniem a później prawdziwie boskim Mistrzem w Linii Krija Jogi. Satja oznacza prawdę a ananda oznacza szczęśliwość. Życie Satjanandy, chociaż pełne prób i cierpień, nigdy nie zbaczało ze ścieżki Prawdy. Jego całe życie było schronieniem dla Prawdy. Prawda była jego oddechem. Prawda była jego aktywnością. Prawda zawsze zwycięża, ponieważ jest wieczna. Życie bez prawdy nie jest boskim życiem. Od dziecka, Swami Satjananda był szczerym poszukiwaczem Prawdy. Jego młodzieńcze imię to Manmohan Mazumdar. Urodził się jako najstarszy syn Mohini Mohana Mazumdara i Tarvasini Devi. Urodził się 17 listopada 1896 roku w domu wuja w Bikrampur w Bangladeszu. Miał pięciu braci i jedna siostrę. W 1906 roku Manmohan poznaje i zaprzyjaźnia się z dwa lata starszym Mukundą – później znanym jako Paramahamsa Jogananda. Obaj przyjaciele praktykowali medytację w odosobnieniu, w wielu świętych miejscach i świątyniach, także głęboko w nocy kiedy wszyscy spali. W międzyczasie obaj przyjaciele praktykowali Krija Jogę pod okiem Swamiego Kevalanandy, który był bliskim uczniem Śri Lahiri Mahasaji. Prostota życia i szczerość Kevalanandy miała głęboki wpływ na życie Manmohana. W 1911 roku, w Kalkucie, Manmohan miał w końcu okazję spotkać Swamiego Śriyukteswara. Manmohan oddał się w pełni Mistrzowi i zaakceptował go jako swojego przewodnika. 22 marca 1917 roku Basukumar, Swami Jogananda i Manmohan zapoczątkowali aszram i szkołę z duchową dyscypliną, najpierw w Dihika a potem w Ranchi. W marcu 1919 roku Manmohan został inicjowany do zakonu swamich. Od tego czasu był znany jako Swami Satjananda Giri. W czasie swojej podróży po Indiach gościem aszramu w Ranchi był także Mahatma Gandhi, wybitny orędownik pokoju i walki o niepodległość Indii bez przemocy. Widząc wybitne osiągnięcia pedagogiczne i duchowe Swamiego Satjanandy, Gandhi zaprosił Go do swojego aszramu. Swami pojechał tam w 1927 roku. W 1940 roku Swami Satjananda podjął życie wędrownego mnicha, nauczajacego praktycznych aspektów Krija Jogi tysiące osób podążających duchową ścieżką. Podczas podróży po południowych Indiach przybył do aszramu Ramana Maharishi – wielkiego nauczyciela, sławnego ze swoich głębokich doświadczeń duchowych i niezwykłego sposobu nauczania poprzez wewnętrzne samopoznanie i ciszę. Spotkanie Ramana Maharishi i Swamiego Satjanandy było unikalne w swoim charakterze. Maharishi prosił Swamiego aby osiedlił się tam na stałe, ale boski plan był inny. W 1944 roku Swami powrócił do Bengalu i wybrał miejscowość Jhargram, w okręgu Midnapur, jako swoje miejsce pracy. Otworzył Sevayatan Satsang Mission, gdzie spędził większość czasu aż do roku 1971, przeobrażając w tym czasie życie tysięcy osób. 2 sierpnia 1971 roku opuścił swoje doczesne ciało. Życie nie jest mierzone w latach i miesiącach, ale w pracy wykonanej z oddaniem. Życie Swamiego Satjanandy jest dla wszystkich ideałem miłości, prostoty, aktywności, oddania i urzeczywistnienia.

Kochał Prawdę, żył w Prawdzie i urzeczywistnił w swoim życiu Prawdę.